خداوندا من از تنهایی وبرگ ریزان پاییز من از سردی سرماس زمستان من از تنهایی و دنیای بی تو می ترسم....خداوندا من از دوستان بی مقدار من از همراهان بی ا حساس من از نارفیقیهای این دنیا میترسم...خداوندا من از احساس بیهوده بودن من از چون حباب اب بودن من از ماندن چون مرداب میترسم.......من ا مرگ محبت من از اعدام احساس به دست دوستان دور یا نزدیک میترسم.......خداوندا من از ماندن میترسم...خداوندا من از رفتن میترسم....خداوندا من از خود نیز میترسم....خداوندا پناهم ده.......