مریم پاییزی

mamamaryam — Mon, 10 Mar 2008 14:02:11 GMT

دو نفر که همديگر را خيلي دوست داشتند و يک لحظه نمي توانستند از هم جدا باشند،

با خواندن يک جمله معروف از هم جدا مي شوند

تا يکديگر رو امتحان کنند و

هر کدام در انتظار ديگري همديگر را نمي بينند.

چون هر دو به صورت اتفاقي و به جمله معروف ويليام شکسپير بر مي خورند:

« عشقت را رها کن، اگر خودش برگشت، مال تو است و اگر برنگشت از قبل هم مال تو نبوده

mamamaryam — Mon, 09 Jul 2007 06:14:24 GMT

دوست داشتن کسانی که دوستمان می‌دارند کار بزرگی نیست، مهم آن است آنهایی را که ما را دوست ندارند، دوست بداریم.

به دنبال آینده ندوید ، او همیشه یك قدم از شما جلوتر است

همه امیدها، رویاها، هدف‌ها و آرمان‌های شما در گرو سخت کوشی شماست.
هر چه بیشتر تلاش کنید، بخت و اقبال بهتری پیدا می‌کنید.
هیچ راه میانبری وجود ندارد

فرزند داشتن، آدم را پدر و مادر نمی كند، همانطور كه پیانو داشتن آدم را پیانیست نمی نماید.

mamamaryam — Mon, 09 Jul 2007 06:10:27 GMT

در « تک بودن » چیزی ست

که با هیچ جمع نمی شود

که چون هر چه با هیچ جمع شود

حاصلش هیچ می شود !!

mamamaryam — Sun, 08 Jul 2007 06:28:09 GMT

www.loo3.com رازي که در عشق است در نياز نيست لذتي که در عشق است در هوس نيست غمي که در عشق است در مرگ نيست دلي که در عشق است در سينه نيست اشکي که در عشق است در چشم نيست اميدي که در عشق است در منتظران نيست راز عشق لذتي داردکه غم دل داند و اشک منتظر

شطرنج....

mamamaryam — Sat, 07 Jul 2007 05:50:56 GMT

زندگي شطرنج دنيا و دل است قصه ي پررنج صدهامشکل است شاه دل کيش هوسها مي شود پاي اسب آرزوها در گل است فيل بخت ما عجب کج مي رود در سر ما بس خيالي باطل است ما نسنجيده پي فرزين او غافل از اينکه حريفي قابل است مهره هاي عمر من نيمش برفت مهره هاي او تمامش کامل است

mamamaryam — Sat, 07 Jul 2007 05:46:27 GMT

پیروزی...

mamamaryam — Tue, 26 Jun 2007 21:53:55 GMT

گر نتوانی در قله تپه سرو باشی در ته دره خار شو ولی بهترین خار باش.

گر نتوانی درخت باشی بوته شو.

گر نتوانی شاهراه باشی کوره را شو.

گر نتوانی خورشید باشی ستاره شو.

پیروزی به بزرگی جثه ات بستگی ندارد.هرچه که هستی بهترین نوع ان باش.

(داگلاس مالوک)

mamamaryam — Tue, 26 Jun 2007 21:20:36 GMT

سیب

mamamaryam — Fri, 22 Jun 2007 20:15:24 GMT

تو به من خنديدى
و نمى‏دانستى من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پى من تند دويد
سيب را دست تو ديد
سيب دندان‏زده از دست تو افتاد به خاك
غضب‏آلود، به من كرد نگاه
و هنوز سالها هست كه در گوش من آرام آرام
رفتن گام تو تكراركنان
مى‏دهد آزارم
و من انديشه‏كنان، غرق اين پندارم
كه چرا خانه كوچك ما سيب نداشت

حمید مصدق

mamamaryam — Fri, 22 Jun 2007 12:26:28 GMT